Drogi Czytelniku, wkładamy w Twoje ręce ten szczególny tekst a raczej szczególny rodzaj wiedzy, niezwykłej i świętej, wyjawionej przez ukochanego Nauczyciela (Piotra Dynowa) Beinsa Duno.

W tym krótkim czasie, w jakim przebywał między nami, rzucił nowe światło wiedzy na wszystkie aspekty życia człowieka. W sposób prosty i przyjazny pouczał słowem i przykładem, a cząstką tego pouczenia jest ta książka.

Na wstępie chcemy przybliżyć Ci tą skromną postać świętego Mędrca.

Mistrz urodził się 11 lipca 1864 roku w Bułgarii, blisko Warny, w rodzinie duchownego prawosławnego. Po ukończeniu szkoły średniej i uzyskaniu egzaminu dojrzałości, krótko pracował w szkole jako nauczyciel muzyki, gdzie pozostawił jasne wspomnienia. Następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie w latach 1888 – 1895 studiował teologię i medycynę. Po powrocie do kraju lata od 1895 do 1900 spędził w odosobnieniu, głównie na modlitwie i medytacji, w i intensywnej pracy duchowej.

Nauki Beinsa Duno można określić jako chrześcijaństwo ezoteryczne, które uwzględnia pozycje i wkład wszystkich duchowych szkół, sprzyjających ewolucji i rozwojowi świadomości ludzkiej. Mistrz nieraz zaznaczał, że nauki, które wykłada „są Boga, a nie jego”, że „głoszone są przez Ducha Świętego i zawierają w sobie Boską Miłość, Mądrość i Prawdę.” Według tych nauk Miłość, Mądrość i Prawda są to trzy Kosmiczne Zasady, będące podstawą całego Stworzenia i jako przejawy Boga funkcjonują we wszystkim.

Pracę rozbudzenia i oświecenia duchowego Mistrz rozpoczął stopniowo - na początku podróżując, wygłaszając lekcje i prowadząc korespondencję. Przez wiele lat także prowadził badania frenologiczne. odnawiając zapomnianą i niezrozumianą wartość tej przydatnej dziedziny wiedzy, we właściwie pojętej służbie człowiekowi, często mawiał „są ludzie ducha i ludzie materii”.

Tradycję corocznych spotkań, która trwa do dzisiaj, Mistrz wprowadził również stopniowo, poczynając od roku 1900, kiedy to zaprosił pierwszych trzech swoich uczniów. Podobnie zostały wprowadzone spotkania i praktyki w czasie wycieczek i obozów w górach. W roku 1922 Mistrz oznajmił otwarcie Szkół Duchowych – Młodzieżowej i Ogólnej, które prowadził do swojego odejścia ze świata fizycznego tj. do 27 grudnia 1944 roku.

W ciągu swojego pobytu między nami, Mistrz wygłosił ponad 4 000 wykładów; poprzez stenografię utrwalono wiele pouczeń, wskazówek, sposobów postępowania, porad zdrowotnych, metod leczenia itp. Każdy, kto go słuchał nie odszedł z niczym.

Ucząc ludzi żyć zgodnie z prawami Natury, zapisane zostały przez Jego uczniów, tysiące sentencji, część których zawiera ta książka. Mistrz wskazał wiele ćwiczeń, reguł, formuł („mantr”) i praktyk w celu prawidłowego odbierania i wykorzystania energii Przyrody, zdrowego odżywiania się, higieny umysłu, uczuć i ciała. Często podkreślał znaczącą rolę muzyki dla harmonijnego rozwoju człowieka i zachowania jego zdrowia. Sam był znakomitym wirtuozem w grze na skrzypcach, kompozytorem i wykonawcą, przekazał wiele melodii i pieśni, jak również ćwiczeń muzycznych.

Specjalne miejsce w Jego twórczości zajmuje Paneurytmia, - rodzaj dynamicznej medytacji. Słowami, muzyką, śpiewem i ruchami Paneurytmia łączy człowieka z Wyższymi Strefami Stworzenia, harmonizując i doskonaląc umysł, uczucia i ciało. Paneurytmię obecnie praktykuje się w wielu krajach Europy i Ameryki, znana jest także w Afryce i Australii.

Drogi czytelniku, jesteś nie tylko czytelnikiem, ale przyjacielem, którego na swej drodze spotyka Wielki Słowiański Mistyk, wskazując kierunek, w którym winieneś podążać, drogę wzwyż.

Tak, jak pojawił się wśród małej grupy uczniów, pouczył i przygotował do bezinteresownej pracy dla ogólnego dobra. Wlał w ich serca zapał i miłość braterską, wskazał na zbliżający się świt nowego i pięknego, które bezszelestnie nadchodzi, oraz szczególną misję narodów słowiańskich.

Tak dziś mówi do Ciebie słowami pełnymi niebiańskiej słodyczy. Wsłuchaj się w Jego słowa, które podarowało Ci same Niebo. Bądź jednym z tych, którzy znajdują i którzy wiedzą.

Do Dusz, które czekają

To, czego pragniecie, idzie!

To, co żywicie w duszach swoich jest Realność dnia jutrzejszego!

Przyjdźcie do krainy wiecznej wiosny!

Przyjdźcie do krainy wiecznego odmładzania się!

Przyjdźcie do krainy Radości!

Przyjdźcie do krainy Miłości!

Ona jest tak blisko was!

Tam nie ma chorób i śmierci.

Przyjdźcie i przyjmijcie skarby, które wam się należą.

Przyjdźcie do krainy, gdzie znajdziecie tych, którzy was znają i których wy znacie.

Gdy Słońce świeci

Gdy Słońce świeci ziemia budzi się, źródła tryskają i wartko płyną, wiatry dmią, kwiaty kwitną, drzewa dają swój owoc a człowiek budzi się i zaczyna myśleć.

Ta książka jest dla ucznia!

Ta książka jest dla wszystkich!

Bo każdy człowiek przyszedł na Ziemię, aby uczyć się.

Ta książka jest dla każdego!

Zwierzę nauczyło się odczuwać.

Człowiek zaś przyszedł na Ziemię żeby myśleć.

Wszechświat jest przedmiotową nauką* dla niego. On jest powołany uczyć się.

„Stworzył go nieco niżej od aniołów.” (Cytat z Biblii, początkowe Księgi)

Człowiek uczy się, a aniołowie służą.

Tego, czego oni uczyli się, teraz stosują w praktyce, służąc.

Ludzie są uczniami, aniołowie zaś-sługami.

Aby móc służyć, trzeba być najpierw uczniem.

Służenie jest czymś wyższym aniżeli zwyczajne uczenie się.

Niebiański sługa stoi wyżej od ziemskiego ucznia.

”Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby Sam służył.” (Mat.20:28)

Uczeń uczy się, a Mistrz służy!

* przedmiotowa nauka – wyrażenie, często używane przez Mistrza. Tutaj: Wszechświat, Żywa rozumna Przyroda jako ”podręcznik” Obserwując, badając świat rozwiązując problemy człowiek nabiera doświadczenia, uczy się.

Droga Mistrza	Kochaj doskonałą Drogę Prawdy i Życia! Miej Dobro za podstawę swojego domu, Sprawiedliwość za miarę, Miłość za ozdobę, Mądrość za ogrodzenie i Prawdę za źródło światła. Tylko wtedy poznasz Mnie i Ja ci się objawię.	1
Bóg	To, co powoduje wieczne pragnienie ludzkiej duszy i czego ona szuka w tysiącach kształtach, jest Miłość-Bóg. Najwspanialsze w życiu ucznia jest jego dążenie coraz wyżej - do tego wiecznego dobra.	2
Mistrz	Mistrz sam powołuje swoich uczniów. I uczniowie poznają Jego Głos.	3
Uczeń	Gdy uczeń znajdzie swojego Mistrza, jest blisko Boga.	4
Miłość do Boga	Uczeń zaczyna od Miłości. ”Jeśli kto Mnie miłuje, Słowa Moje przestrzegać będzie.” (Jana, 14:23) Kochaj najpierw Tego, Kto zawsze był wierny i niezmienny w Swojej Miłości do ciebie. Kochaj Tego, Kto dał ci życie i wszelkie warunki do niego.	5
Trzy zasady	Prawda wyklucza wszelką przyjemność. Mądrość wyklucza wszelką łatwość. Miłość wyklucza wszelką przemoc.	6
Światłość	Uczeń żyje w światłości. To jest jedyny realny świat. Cień nie jest realny. Szukaj światłości, która nie ma cienia. Unikaj wszelkich myśli i uczuć, które wnoszą ciemność w twojej świadomości.	7
Prawda	Głową Twojego Słowa jest Prawda. Gdzie Prawda świeci, owoc kwitnie i dojrzewa. Uczeń rozumie Prawdę tylko wtedy, gdy ją stosuje.	8
Czystość	Uczeń musi być czystym w myślach, pragnieniach i działaniach swoich, aby Mistrz mógł powierzyć mu metody pracy.	9
Droga ucznia	Droga ucznia jest drogą świtu. Jest ona drogą wiecznej światłości, która przynosi Miłość.	10
Bóg	Jedyna Istota, do której człowiek może najłatwiej przybliżyć się, to Bóg.	11
Miłość do Mistrza	Uczeń miłuje swojego Mistrza. Wtedy on ma możliwości pojęcia tego, co Mistrz daje mu. Uczeń kocha Mistrza.	12
Ogień	Uczeń musi przejść przez ogień, żeby oczyścić się.	13
Radość Mistrza	Gdy uczeń raduje się Bogiem, wtedy i Mistrz raduje się uczniem. Dlatego że Mistrz nie szuka swojej chwały, lecz Chwały Ojca Swojego.	14
Prawa Droga	Uczeń nie dopuszcza żadnej wątpliwości w Boską Opatrzność. On wie, że wyszedł na prostą drogę. To jest Droga do Boga.	15
Rozumność	Uczeń zawsze obmyśla swoje postępki. Rozumność poprzedza Pokój.	16
Dobro	Wiedz: Uczeń zawsze ma możliwość czynić dobro. Dobro jest celem w jego życiu.	17
Przekonanie	Uczeń wystawiony jest na pokusę, aby sprawdzić jego przekonania.	18
Dusza	Pojmuj siebie tylko jako duszę! Uświadamiaj siebie jako żywą duszę, która dąży do Boga.	19
Wytrzymałość	Uczeń zostaje wystawiony na mocne przeżycia, aby zahartować się i zdobyć wytrzymałość i czujną świadomość. Życie bez intensywnych przeżyć jest życiem śpiących dusz.	20
Wytrzymałość	Uczeń musi wytrzymać wszystko, co mu się zdarza. W tym co dzieje się w życiu widzi działalność Nieobjętej Miłości, która jednoczy rzeczy.	21
Mistyka	Gdy uczeń znalazł swojego Mistrza i gdy Mistrz raz przemówił do ucznia, uczeń święcie strzeże swojej Czystości.	22
Czujność	Świadomość ucznia powinna być zawsze czujna! Dlatego że w Stworzeniu istnieje sporo opóźnionych (tzn. ”opóźnionych w swojej ewolucji”) dusz, które zastawiają wszelkiego rodzaju pułapki, żeby zwabić i odwieść ucznia, jeżeli to możliwe.	23
Praca z Mistrzem	Uczeń musi wszystko przeżywać jako dusza, żywa dusza, która kocha Boga. Wtedy on może pracować z Mistrzem.	24
Rozumienie	Kształty są okładką. One nie peszą ucznia. On szuka wiecznej idei, która w nich nadaje im wartość. W ten sposób on łączy się ze strefą Ducha, z wewnętrznym Życiem Stworzenia.	25
Świadomość ucznia	Uczeń zawsze znajduje się w klasie. On wie i w każdej chwili ma świadomość, że jest uczniem.	26
Modlitwa	Uczeń modli się, gdy przebywa sam, jest skoncentrowany w modlitwie i przeżywa jej słowa.	27
Wymagania	Uczeń jest wymagający w stosunku do siebie przy przestrzeganiu Boskich praw.	28
Milczenie	Nie opowiadaj doświadczeń swoich byle komu dopóki nie zdobędziesz w sobie coś, na czym mógłbyś polegać.	29
Duch	Rób wszystko pod czujnym okiem Ducha!	30
Z Bogiem	Bądź zawsze połączony z Bogiem Miłości. Z dala od Boga powstaje grzech.	31
Kontemplacja	Kontemplacja - to te święte minuty, gdy doniosłe obrazy wypełniają świadomość ucznia. Uczniowi potrzebna jest kontemplacja, aby móc poradzić sobie ze sobą.	32
Odosobnienie	Uczeń potrzebuje czasu na odosobnienie, żeby umocnić się. Tak umacnia się jego myśl.	33
Strzeż Wolność	Strzeż duszy swojej zawsze swobodnej!	34
Czystość	Czystość jest środowiskiem, w którym żyje uczeń. Nie istnieje nic lepszego od niej dla ucznia!	35
Miłość Boska	Moralność ucznia to Miłość Boska!	36
Wzrastanie	W promieniach słońca kwiaty kwitną i owoce dojrzewają. Dusza ucznia rozwija się tylko w Miłości Boskiej.	37
Charakter	Uczeń ma charakter gdy nie zmienia Miłości swojej. Jeżeli zmienia ją, on nie ma Miłości.	38
Wolność	W duszy swojej uczeń zawsze słucha mowy Boga. Wtedy strach znika i w nim następuje głęboki pokój. On jest swobodny.	39
Dziewicza Dusza	Uczeń musi wieść czyste dziewicze życie! Tylko wtedy on może czuć siebie jako żywą duszę-duszę dziewiczą.	40
Ideał	Ciężkie doświadczenia nie są silniejsze od ideału ucznia. Dlatego ucznia można poznać tylko podczas ciężkich doświadczeń. Uczeń jest mocniejszy od okoliczności, dlatego że stoi ponad nimi. On ma w sobie coś Boskiego.	41
Sumienność	Uczeń jest srogi w stosunku do siebie! On święcie strzeże słów Mistrza i w pełni spełnia Jego polecenia.	42
Pierwszy krok	Pierwszy krok ucznia: Powinieneś pojmować siebie jako żywą duszę, która ma dążenia w trzech kierunkach: odczuwanie, myślenie i działanie zgodnie z Bogiem. Druga rzecz: wszystkich pozostałych ludzi pojmować także jako dusze, które powinny kochać Boga. Uczniowie Wszechświatowego Bractwa są duszami, a nie mężczyznami i kobietami.	43
Szczęście	Uczeń nie oczekuje szczęścia z zewnątrz. On się uczy i pracuje nad sobą także w świecie, ale nie jest oszołomiony światem. Złudne szczęście na świecie, to strażnik w więzieniu: on otwiera bramy, wyprowadza więźniów, a następnie z powrotem wprowadza ich do środka.	44
Myśl ucznia	Dusza ucznia musi być wypełniona tylko jedną szlachetną myślą: Dzieło Boga!	45
Pamiętaj	Pamiętaj tylko jedno: Ty jesteś żywą duszą, która kocha Boga!	46
Mistrz i uczeń	Gdy Mistrz raz zszedł do ucznia, uczeń idzie do Niego. Posłuszeństwo i Miłość zbliżają ucznia do Mistrza. Miłość Mistrz przekazuje jeszcze przy zejściu, a posłuszeństwo należy do ucznia.	47
Wznoszenie się w górę	Najpierw Mistrz schodzi i niesie Miłość. Uczeń budzi się i zaczyna się nauka i wznoszenie się w górę.	48
Życie naturalne	Uczeń prowadzi naturalne życie, bez żadnej ekscentryczności.	49
Cisza - Cichy głos Boga	Uczeń rozwiązuje najtrudniejsze sprawy w absolutnej ciszy, gdy wszyscy śpią, a tylko Bóg czuwa. Cichy głos Boga można słyszeć tylko w ciszy.	50
Jedne prawo	To samo prawo jednoczy Mistrza i ucznia: Żyć według Woli Boskiej!	51
Królestwo ucznia	Wolność jest obszernym Królestwem, w którym żyje uczeń. Niech strzeże Wolności swojej.	52
Prawdziwe stosunki	Dusza żyje w absolutnej Czystości! Gdy uczeń przyjmuje Miłość od swojego Mistrza nie jako dusza, on demoralizuje się; gdy przyjmuje wiedzę nie jako dusza, on deformuje się.	53
Imię	Mistrz wzywa po imieniu swoich uczniów. Tylko Mistrz nadaje Imiona swoim uczniom. I gdy uczeń po raz pierwszy usłyszy Imię swoje od Mistrza, on doznaje Radości, która przewyższa wszelkie szczęście na ziemi.	54
Radość	To, co dusza może przeżyć gdy kocha Pana, słowa nie potrafią wyrazić. Uczeń zawsze jest radosny.	55
Otwarcie	Rano kwiaty otwierają się żeby przyjąć promienie słońca. Dusza ucznia otwiera się przed Mistrzem, gotowa pojąć Boskie Prawdy.	56
Światło	Dopóki uczeń szuka światła na zewnątrz, niczego nie można mówić mu o Bogu. Gdy z zewnątrz zjawi się ciemność, burza - wewnętrzne Światło rozjaśnia jego świadomość i w nim rodzi się Miłość do Majestatu! Niech on strzeże wewnętrznego Światła. Uczeń oczekuje tej chwili w swoim życiu.	57
Głos Mistrza	Uczeń nie może przyjaźnić się i z tym, co jest przemijające, i z Bogiem. Jeżeli on kocha Boga, przemijające dla niego straci swój blask, schowa się, zniknie. I wtedy on znajdzie się w świecie Światła, Pokoju i Radości. Tam on usłyszy głos swojego Mistrza.	58
Modlitwa	Modlitwa jest procesem oczyszczania. Uczeń powinien zawsze modlić się. On musi odgradzać się od wpływu tego, co przemijające modlitwą, czystymi myślami i nieustającą Miłością do Boga.	59
Prawo	Uczeń cieszy się i współdziała w wyrastaniu każdej duszy. W świecie duchowym istnieje prawo: gdy jeden podnosi się, wszyscy podnoszą się.	60
Wewnętrzny sposób	Uczeń pracuje nad swoimi duchowymi ciałami. Istnieją rzeczy, które będą przekazane jemu wewnętrzną drogą. Na zewnątrz nie zawsze istnieją warunki.	61
Gotowość	Gdy uczeń prawidłowo rozumie Mistrza, on jest gotów przyjąć i zawsze będzie mu dane.	62
Współzależność	Gdy dusza z Miłością przyjmuje wszystko, wszystko jej daje się z Miłości. Jest to prawo Boga.	63
Wzajemność	Pierwsze święte prawo: Miłość króluje tylko w czystych strefach wolności. Miłość może istnieć tylko przy absolutnej wewnętrznej wolności. Mistrz daje tę wolność swojemu uczniowi. Uczeń też powinien dać wolność Mistrzowi swojemu! Ta wolność jest święta!	64
Mistrz	Gdy jesteś obarczony w pustyni życia, Mistrz słyszy twoje wołanie. Rozbudź swoją świadomość i usłyszysz Jego Głos. I zostaniesz pocieszony.	65
Zjednoczenie	Tylko u Boga istnieje zjednoczenie pełnej Miłości i Radości. Gdy posiadasz je, Bóg przebywa u ciebie.	66
Boskie	Boskie życie wymaga od ucznia życia w Miłości i Radości.	67
Inne imię	Bądź czysty. Wielkie dusze żyją w absolutnej Czystości. Tam Mistrz nadaje im inne Imię.	68
Czystość-Życie	Gdy świadomość ucznia zostanie rozbudzona dla prawdziwych związków z Mistrzem, wtedy on osiąga Czystość, która staje się Życiem dla niego. W tym Życiu on uczy się, wyrasta i osiąga swoją doskonałość.	69
Życie dla Boga	Mistrz zawsze jest gotów mówić uczniowi prawdy o Bogu, jeżeli widzi w nim gotowość i chęć życia dla tej Wielkiej Miłości, która obejmuje wszystko. Z niej on czerpie siłę swoją i roznosi Światło, które pochodzi z tej Miłości.	70
Przewodnictwo Mistrza	Uczeń, który zna Boga w sobie, odnajduje Mistrza.	71
Droga	Stosowanie Boskich praw w życiu wskazuje na to, że uczeń znajduje się na Drodze Prawdy.	72
Intensywne życie	Intensywne jest życie ucznia! Uczeń przeżywa radości i głębokie smutki, jakich świat nie zna. To jest smutek wszystkich nasion, zasadzonych w ciemnej ziemi i radość wszystkich wykiełkowanych kwiatów, które wyszły na światło.	73
Miłość ucznia	Gdy uczeń kocha swojego Mistrza, on postępuje w swoim życiu tak, jak postąpiłby Mistrz.	74
Święta reguła	Każdego dnia otwieraj serce swoje przed Ukochanym swojej duszy, żeby widział On najskrytsze twoje głębie. Każdego dnia otwieraj duszę swoją przed Panem!	75
Wiara	Miej pełną wiarę w Boga! Tak wszelki strach wewnętrzny zniknie. Wierz, że nigdy nie możesz stracić tej Wartości, którą Bóg włożył w duszę twoją przed stworzeniem świata. Wiara ta wyzwala cię z każdego strachu, podejrzenia i wątpliwości. Ona robi cię swobodnym i stabilnym.	76
Pokora	Pokora jest wyrazem Miłości do Pana Wszechmogącego. Niedostępne szczyty wysyłają swoje dobra dolinie.	77
Naturalne zachowanie	Uczeń zachowuje się całkiem naturalnie w swoim życiu. To wnosi piękno i szczerość w nim. Naturalne zachowanie stwarza warunki dla przejawienia Miłości.	78
Rozumienie	Gdy widzisz coś, co cię niepokoi, zobacz za woalem przemijających kształtów niestrudzoną pracę Ducha dla podniesienia dusz ku Wiecznemu, ku Bogu. W każdym kształcie zobacz oblicze Wiecznego.	79
Świat	Najbardziej fatalną rzeczą jest starać się zadowolić świat. Człowiek zawsze zostaje oszukany. Harmonia z Cichym Głosem Boga nadaje sens życiu człowieka.	80
Pojmowanie	Mistrz mówi do ucznia jasno i otwarcie. Uczeń pojmuje Jego słowa i rozumie je. On chroni je święcie w swojej duszy.	81
Mistrz	Mistrz schodzi, żeby wyjawić Miłość. To nie jest proces zewnętrzny. Przez Niego przechodzą czyste strumienie Miłości do wszystkich żywych istot. W ten sposób On chce przybliżyć dusze do Światła i Radości, w których On żyje.	82
Współzależność	Gdy drzewo daje obfity i dobry owoc, ogrodnik z radością podlewa je. Niebo też szczodrze obdarza go promieniami słonecznymi i błogosławionym deszczem. Gdy uczeń strzeże i ocenia to, co dostał od Mistrza, u Mistrza pojawia się chęć dać jemu i odkryć mu jeszcze więcej.	83
Święte rzeczy	Rozumna przyroda postawiła święte rzeczy na wysokich, niedostępnych skałach, żeby cieszyły się ich pięknem tylko gotowe dusze, które potrafią je ocenić. Uczeń nie powinien wynosić świętych rzeczy przed świat.	84
Wola	Nikt z zewnątrz nie jest w stanie zdemoralizować cię, jeżeli ty tego nie zechcesz. To jest Wielka Swoboda, nadana człowiekowi przez Pierwotny Początek.	85
Grzech	Uczeń kocha kwiaty, które wyrosły w jego duszy. To są jego piękne myśli, uczucia i czyny. On bardzo dba o nie. I nie dopuszcza, żeby szron je uszkodził. Szron jest grzechem, który jest czymś obcym dla niego. Uczeń kocha kwiaty, które wyrosły w jego duszy!	86
Dobro	Uczeń zajmuje się tylko Dobrem.	87
Duchy	Uczeń rozpoznaje duchy. Złe duchy zbliżają się do niego w postaci mężczyzny lub kobiety, a dobre - jako dusze.	88
Pierwszy promień	Dążenie ku Czystości jest dążeniem do Miłości. Ono wskazuje, że człowiek wyszedł ze zwykłego życia i idzie ku niezwykłemu. Gdy uczeń zdobędzie Czystość on zostaje oświecony Pierwszym Promieniem Miłości. Wtedy przed nim zarysowuje się światłość wiekuista Wielkich Dusz, która jest przeznaczona dla duszy ludzkiej. To sam Bóg sprawia. ”Bóg odkrył dla nich.”	89
Strzeż	Strzeż Swobody, którą Bóg ci dał. Z jej pomocą ty kształtujesz i budujesz swój charakter.	90
Motto	Wzniosłym i sławnym jest służenie Bogu i stałe przebywanie w Jego Miłości.	91
Swoje życie	Źródło, które wypływa ze szczytów nawadnia wszystko po swojej drodze. Jeżeli chcesz pomóc ludzkości, popraw swoje życie! Wtedy ty postąpisz według prawa źródła.	92
Cierpliwość	Uczeń może być cierpliwym, dlatego że umie czekać. Uczeń może być cierpliwym, dlatego że rozumie. Uczeń może być cierpliwym bo wie, że na wszystko jest czas.	93
Samozaparcie	Uczeń znosi z wielkim samozaparciem wszystkie zniewagi, których doznaje.	94
Umysł	Światło umysłu daje jasność i czujność świadomości ucznia, żeby on był stałe w kontakcie z Duchem.	95
Łagodność	Łagodność, to wielkie, czyste źródło w życiu. Bądź zawsze łagodny i święcie strzeż w swojej duszy wszystkiego, co wypływa z tego źródła!	96
Zawsze	Strzeż zawsze swojej wewnętrznej czystości.	97
Mistrz i uczeń	Szczerość jest warunkiem harmonii między duszami Mistrza i ucznia. Ona jest warunkiem, aby Mistrz mógł dawać, a uczeń mógł przyjmować. Szczerość jest warunkiem dla prawidłowej wymiany między Mistrzem a uczniem.	98
Stosunek	Gdy uczeń jest szczery, Mistrz zachowuje się łaskawie w stosunku do niego. Gdy uczeń jest nieszczery, Mistrz zachowuje się surowo.	99
Doświadczenie	Są doświadczenia, które tworzą epoki w życiu ucznia! Doświadczenie, które uczeń ma, jest tylko jego. Ono jest świętym obszarem w jego duszy! Ono jest jego bogactwem! On może przekazać je według prawa wewnętrznej swobody tylko jakiejś bliskiej jemu duszy, której serce płonie Miłością, ofiarnością i gotowością służyć Bogu. Jeżeli przekaże je komuś, kto nie jest gotowy zrozumieć i ocenić go, przeżyje wielki smutek w duszy swojej.	100
Duch	Wszystko w życiu ucznia ma odbywać się poprzez silną zachętę Ducha, bez wpływu ludzkich motywów.	101
Czystość	Bądź czysty jak dziecko.	102
Wierność	Bądź wierny tak jak Bóg jest wierny.	103
Wewnętrzny głos	Zawsze słuchaj głosu swojej duszy i będziesz wiedział jak postępować.	104
Praca ucznia	Czyń wszystko, co jest zgodne z Wolą Boga. To jest dla ucznia probierzem wartości.	105
Czujna myśl	Myśl o Bogu i cierpiących, gdy jesteś smutny i rozgoryczony. Myśl ta da ci ulgę i wsparcie.	106
Miara	Stosunek Mistrza do ucznia zależy od ucznia. Każdy uczeń, który uczy się dobrze zyskuje przychylność Mistrza. Promienie słońca dostają się do pokoju gdy okna jego są otwarte.	107
Ciała duchowe	Żeby mieć zawsze kontakt z Mistrzem uczeń musi rozwinąć swoje duchowe ciała. Związek między uczniem a Mistrzem jest duchowy.	108
Bliskość	Mistrz jest Mistrzem dla wszystkich. Ale uczeń może wywołać większą Miłość u Mistrza jednym swoim szczerym i świętym czynem, w którym przejawia się Bóg.	109
Mistyczna rozmowa	- Jestem Drogą! - I Światłem, które prowadzi mnie tą Drogą!	110
Modlitwa-Wiara	Módl się zawsze i powierz wszystko Bogu. Gdy Bóg zechce coś uczynić, On stworzy warunki do tego.	111
Realne	Naprawdę Wielkie stoi poza materialnym. To, co Realne, Wielkie w życiu jest niewidzialne. Dlatego uczeń stopniowo rezygnuje ze wszystkiego, co jest materialne i przemijające. Wtedy uczeń wchodzi do świata, gdzie króluje Światło. Tam dobrze można zrozumieć Mistrza. Wówczas życie ucznia przechodzi do nowej, wyższej gamy. A to wszystko może zdarzyć się i natychmiast. Zależy od ucznia.	112
Modlitwa- Czystość	Im więcej wody płynie przez źródło, tym czystsze ono jest. Uczeń modli się często. To jest niezbędne dla jego Czystości.	113
Reguła	Uczeń nie powinien być kuszony słowami Mistrza. One zawsze powinny podnosić go i żywić.	114
Prawo	Uczeń musi znać i zawsze mieć w świadomości to prawo: Wszystko w życiu przekształca się w Dobro!	115
Życie	Gdy mała gałązka odchyla się w górę i w dół, ale trzyma się drzewa, nie ma żadnego niebezpieczeństwa. Ale gdy się oderwie, niebezpieczeństwo nadchodzi. Gdy uczeń żyje dla Boga on jest gałązką, trzymającą się drzewa.	116
Odwaga	Uczeń musi być odważnym i zdecydowanym. Wtedy on potrafi iść Wąską drogą. Wąska droga prowadzi do Boga!	117
Radość	Bądź radosny zawsze. Połączenie z idealnym światem robi ucznia radosnym.	118
Wiara, Nadzieja, Miłość	W Miłości wytrzymuje ten, kto jest gotów poświęcić się. W Wierze wytrzymuje ten, kto ma ufność. W Nadziei wytrzymuje ten, u kogo jest radość.	119
Wiara, Nadzieja, Miłość	Jeżeli nie radujesz się, stracisz swoją nadzieję. Jeżeli nie ufasz, stracisz swoją wiarę. Jeżeli nie jesteś gotów poświęcać się, nie możesz zdobyć Miłości.	120
Trzy reguły	Gdy nie udało ci się, okaż swoją nadzieję. Gdy Bóg poucza cię, okaż swoją wiarę. Gdy twój bliźni upada, okaż swoją Miłość.	121
Trzy reguły	Gdy u ciebie nadchodzi świt, okaż swoją nadzieję. Gdy u ciebie wschodzi Słońce, okaż swoją wiarę. Gdy u ciebie Słońce dojdzie do zenitu – okaż swoją Miłość. Nadzieja jest w świecie fizycznym. Wiara jest w świecie duchowym. Miłość jest w świecie Boskim.	122
Płacz	Istnieje święty płacz. Płacz w życiu idzie niezwykłą drogą. Uczeń powinien otworzyć mu drogę. Łzy leczą. One zmywają i przeczyszczają ludzką świadomość. Z płaczem nadchodzi pociecha, bez płaczu - męczarnia. Istnieje płacz rozczulenia. Istnieje płacz ofiarności – dla ludzkości. To jest płacz Chrystusa. Istnieje idealny płacz, gdy człowiek jest przed Wszechmogącym.	123
Radość	Ogranicz swoje materialne chęci i skosztujesz Radości w Bogu!	124
Wiara	Wiara realizuje rzeczy. Uczeń zawsze wierzy. Wiara pochodzi z nadświadomości.	125
Czujność	Uczeń zawsze jest energiczny, czujny i wesoły w swoim życiu.	126
Dążenie ucznia	Uczeń Wszechświatowego Bractwa dąży do zrealizowania w swoim życiu Boskiej Miłości, Boskiej Mądrości, Boskiej Prawdy.	127
Długie życie	Czystość przedłuża życie. Gdy uczeń zachowa swoje ciało czyste, on długo żyje; jeżeli splami je, wcześnie je zmienia.	128
Miłość	Miłość przynosi obfitość. W obfitości wszelkie niezadowolenie znika. Uczeń przyjął Miłość tylko wtedy, gdy pogodził wszystkie sprzeczności w swoim życiu. W innym wypadku on Jej nie pojął.	129
Miłość- Czystość	Kto ma Miłość, kocha czystość. W imię Miłości całe życie ucznia musi być czyste.	130
Cierpliwość	Cierpliwość jest wielką nauką! Korzenie cierpliwości są w Boskim świecie. Cierpliwość z Miłością, cierpliwość z Pokojem, cierpliwość z Radością. Tylko kochający jest cierpliwy. Tylko posiadający Pokój jest cierpliwy. Tylko radosny jest cierpliwy. Tylko rozumny jest cierpliwy.	131
Patrzeć dobrze	Każda forma przejściowa jest niedokończonym obrazem, nad którym pracuje Boski Duch.* Uczeń spostrzega tylko dobro – wszędzie i u każdego. * niedokończony obraz- często używane przez Mistrza porównanie. Każdy uczeń powinien pracować nad sobą, „jak malarz nad obrazem”, doskonaląc swój charakter. Każdy człowiek ma swoje wady, które w trakcie ewolucji zostają usunięte albo zmienione w zalety.	132
Nowe rodzenie się	Nieprzerwany jest proces rodzenia się. Każdego dnia uczeń powinien rodzić się w nowym świecie. Każdego dnia on zdobywa nowe poznanie Miłości, nowe poznanie służenia Bogu. Każdy dzień powinien przynosić nowe objawienie o niepoznawalnych drogach Boga. Każdego dnia Duch odwiedza ucznia i mówi do niego jedno nowe słowo. Ono niesie czystość w jego świadomości i w pełni przekształca ją. Ono unosi w górę myśl ucznia. Każdego dnia oczekuj odwiedzin Boga!	133
Wolność	Gdy dusza ucznia obudzi się dla Boga, ona jest swobodna. I on nie powinien ograniczać ją zachciankami ciała. Według prawa karmy człowiek jest ograniczony; ale gdy raz zacznie żyć dla Boga, on wchodzi do Błogosławieństwa, do Miłości. Tutaj już jest wolny.	134
Zostaje albo odchodzi	Chrystus puka do drzwi i gdy Mu otworzą, On wchodzi, a gdy Mu nie otworzą, On odchodzi. Tak samo Mistrz mówi do swoich uczniów. Z tymi, którzy słuchają Go i spełniają Jego Słowa, On pracuje – pomaga im. A jeżeli kuszą się Jego Słowami i nie rozumieją Go, On odchodzi.	135
Egzamin	Uczeń musi być czujny gdy znajduje się na świecie. Tam on zostanie przeprowadzony przez miejscowości z kwiatami. On powinien tylko przejść tędy, nie zatrzymując się. Jeżeli zatrzyma się, zostanie upojony ich aromatami – zaśnie i tam pozostanie. Dlatego właśnie jego świadomość zawsze musi być czujna, skupiona na celu i mieć połączenie z Mistrzem.	136
Przyroda	Wszystkie kształty w przyrodzie są symbolami wiecznego idealnego świata. One są księgą, z której uczeń czyta co napisał Bóg. Uczeń zaczyna swoją naukę od przyrody: od źródeł, traw, kwiatów, gór. Tam on szuka właściwych metod do życia i czystości.	137
Serce, umysł, dusza	Uczeń ma serce dziecka. Umysłem on jest dorosły. A w duszy swojej on zawsze pielęgnuje to, co najbardziej wzniosłe i szlachetne.	138
Aura	Uczeń zawsze ogradza się swoimi myślami. On musi chronić swoją aurę nieprzenikalną przed wpływami tego, co przemijające. Myśl o Bogu ogradza jego aurę swoim Światłem.	139
Czystość i Miłość	Uczeń musi być czysty, żeby rozumieć i przyjmować Miłość. Gdy on zdobędzie Czystość, pokocha cały świat. Czystość, to jego ogrodzenie.	140
Miłość	Wzniosłą rzeczą jest Miłość! Ona jest Wielkim prawem, które zawsze wypełnia duszę ucznia.	141
Modlitwa	Uczeń powinien modlić się zawsze, żeby mieć kontakt z niewidzialnym światem i wystrzegać się przynęty niższych duchów.	142
Światło	Uczeń musi chodzić zawsze ze światłem, żeby nie potykał się.	143
Nauka	Uczeń powinien myśleć tylko o jednym: że ma się uczyć. I nigdy nie myśleć, że jest nad innymi. On wie, że nauka, którą ma jeszcze zdobyć jest nieskończona. On zdaje sobie sprawę, że jest dopiero na początku Wielkiej Drogi. Nieskończone są szczyty wiedzy, na których on ma wznieść się. Dlatego on jest pokorny. Pokora wprowadza go do Świątyni Mądrości. Kto mówi o sobie nie jest uczniem.	144
Spokój	Uczeń zawsze powinien być spokojny; w każdej sytuacji on wie, że to jest dla jego Dobra. Strach jest czymś zwierzęcym.	145
Źródło	Uczeń powinien pić Wodę tylko ze Źródła. Powinien wybrać cierpienie pragnienia, aniżeli pić nieczystą wodę.	146
Ten, kto jest spragniony	Tylko spragniony odnajdzie źródło w górach. Tylko spragniony idzie do Źródła. Tylko uczeń w swoim życiu znajdzie Mistrza. Tylko uczeń pozostanie przy Mistrzu.	147
Dobro	To, o czym myślisz, przyjmujesz go do siebie. Myśl często o Prawdzie, Miłości, Mądrości, Sprawiedliwości i Cnocie. Wtedy one będą przebywać u ciebie zawsze. Woda, która wypływa z głębi jest czysta.	148
Radość oczekiwania	Uczeń zawsze jest zadowolony z każdego momentu. On powinien zawsze mieć coś Boskiego, którego oczekuje. To jest jego radość i pociecha.	149
Mądry	Uczeń powinien być bardzo mądry. Wszystko mądrze rozumieć. Dobrze idzie się drogą, która jest oświecona Światłem.	150
Miłość	Gdy uczeń wejdzie do Miłości, tam już są inne prawa. Miłość jest czymś duchowym. W Miłości nie ma rozłąki. W Boskiej Miłości nie ma przerwy; ona wiecznie wzrasta.	151
Ku Miłości, Światłu, Prawdzie	Utrzymuj myśli swoje zawsze ponad ziemskimi sprawami. Podnoś myśli swoje wzwyż, ku Miłości, ku Światłu, ku Prawdzie.	152
Zaskoczenie	Nic nie powinno być zaskoczeniem dla ucznia. On zawsze musi być spokojnym. On wie, że istnieje jeden Boski plan, który rządzi wszystkim. Dlatego nic nie zadziwia go.	153
Rozsądność	W życiu uczeń powinien być rozsądny. Uczeń unika każdego sporu. Rozsądność jest córką Miłości i wiedzy.	154
Wrażliwość	Wody jeziora zaczynają drgać od najsubtelniejszego podmuchu. Uczeń powinien stać się bardziej wrażliwym, żeby mógł przyjmować subtelne fale, dochodzące z góry.	155
Białe Światło	Gdy uczeń pogrąży się w Białym Świetle, on poznaje swojego Mistrza. Mistrz przemawia do niego z pola Białego Światła	156
Prawdziwy dom	Prawdziwy dom ucznia jest wewnątrz jego duszy. On nie ma domu na zewnątrz.	157
Bóg	Wzniosłe jest służyć Bogu. U Boga zawsze jest dobrze.	158
Boska Miłość	Tak, jak grzejemy się na słońcu, tak powinniśmy żyć w Boskiej Miłości.	159
Miłość	Uczeń, kochając Boga, oczyszcza się. A może również oczyszczać się cierpiąc. Miłość, to żywa siła, to strumień, który stale płynie od Boga i powinien przepływać przez nasze dusze.	160
Miłość	Gdy uczeń żyje w Miłości, łatwo rozwiązuje wszystkie problemy, dla niego nie istnieją sprzeczności.	161
Skupienie	Uczeń musi panować nad swoimi myślami i swoją myślą służyć Prawdzie. W tym celu musi skupić się w sobie. On może myśleć o życiodajnym świetle, o jego pięknym siedmiobarwnym ubraniu, w które jest odziane i o jego melodyjnej mowie. To jest wielka harmonia świata. Może myśleć i o życiodajnym Bożym Słońcu, do którego wszystko dąży. W ten sposób nastraja się ludzka świadomość.	162
Czujna świadomość	Gdy uczeń skupia się, nie wolno mu zasypiać, musi być czujnym. Jeżeli zaśnie, on wpada do niższych nurtów natury, skąd jest trudno wydostać się.	163
Droga	W Drodze swojej uczeń zawsze powinien być czujny. To jest Droga, o Której Pan mówi: „Mało jest tych, co idą tą Drogą.”	164
Wolność	Uczeń jest swobodny, gdy nic go nie odciąga od jego Drogi. Nic nie jest mocniejsze od jego zadania!	165
Medytacja	Uczeń powinien medytować, ale nie marzyć. Gdy medytuje, on nie śpi, bo jest zajęty swoim umysłem; a gdy marzy, on zasypia, ponieważ daje się wciągnąć przez niższe uczucia.	166
Droga	Przyjemna jest droga ucznia, bo jest drogą wchodzenia w górę!	167
Postawa moralna	Uczeń powinien stać tak wysoko pod względem moralnym, aby jego dążenia były ponad wszelkie pokusy. On nie może dać się skusić złem. Uczeń musi mieć nie tylko moralne dążenia, ale również moralną postawę.	168
Doświadczenie	Uczeń powinien korzystać nie tylko ze swojego doświadczenia, ale również z doświadczenia innych. W ten sposób on wchodzi na drogę jednoczącej Miłości.	169
Sedno	Człowiek jest istotą kolektywną. On musi mieć świadomość, że ma obraz i podobieństwo Boga („i Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo swoje”, I Księga Mojżeszowa 1:26,27). Powinien mieć charakter i znać sedno Wiecznego Dobra.	170
Realność	Nie zastanawiaj się nad niczym dookoła siebie dopóki nie poznasz Siebie. Gdy uczeń pozna Realność w sobie, on zrozumie Realność, która leży u podstaw całego Stworzenia. (często u Mistrza: „Realne”, ” Realność” - to, co niezmienne - Boskie)	171
Urodzenie się z Ducha	Uczeń powinien urodzić się z Ducha. Wtedy on wznosi się ponad rzeczy tymczasowe i dla niego już nie istnieją sprzeczności na Ziemi.	172
Wola Boska	Powinniśmy żyć według Woli Boskiej! Ona łączy w sobie dobro wszystkich żywych istot.	173
Pragnienie	Pragnij tego, co rozsądne! Pragnij tego, co jest dobre dla wszystkich! Pragnij tego, czego Bóg pragnie!	174
Wolność-ograniczenie	Uczeń jest swobodny, dlatego sam siebie ogranicza. Ten, który sam się nie ogranicza, przyroda go ogranicza.	175
Objawienie	W zburzonym jeziorze niczego nie widzisz. W cichym jeziorze odbijają się górskie szczyty, niebo, słońce i gwiazdy. Uczeń powinien mieć spokojną duszę i niezmienną myśl. Wtedy przychodzi objawienie, wtedy zostaje wyjaśnionych wiele sprzeczności.	176
Wiedza i Wiara	Wiedza jest dostępna dla mądrych ludzi. Ten, kto wierzy, musi uczyć się, A ten, kto wie, powinien stosować wiedzę. W wiedzy jest coś pięknego. Wiedza nie może rozwijać się bez wiary.	177
Drogą naturalną	Światło w duszy ucznia pojawia się jako świt. Uczeń nie powinien chcieć czegokolwiek przymusowo. W nim wszystko powinno odbywać się w sposób całkiem naturalny i w odpowiednim czasie.	178
Wiara	Wierz temu, kto uczy cię. Wierz temu, którego kochasz. Uczeń musi mieć absolutną wiarę w swojego Mistrza!	179
Hartowanie	Podrastające drzewko jest poddane burzom żeby się zahartować, wzmocnić i zostać potężnym dębem! Uczeń musi przeżyć udręki, żeby wzmocnić się, wznieść się ponad nimi i zacząć pojmować rzeczy w sposób właściwy.	180
Nauka	Dla ucznia świat fizyczny jest tylko miejscem do nauki, nie do zapomnienia. Nauka robi życie ucznia pełnym, pięknym i radosnym. Tylko nauka nadaje treść jego życiu. I tylko służenie nadaje sens jego życiu. Uczeń tylko przechodzi przez świat fizyczny; on tam nie zatrzymuje się.	181
Święta Księga	Wszystko cię interesuje o Tym, Którego kochasz. Uczeń nieustannie czyta Świętą Księgę przyrody żeby dowiedzieć się co Bóg miał na myśli. On jest jego Ukochanym!	182
Egzamin ucznia	Trzymasz w rękach pospolite naczynie i boisz się, aby się nie stłukło. Naczynie tłucze się, ty płaczesz i myślisz, że wszystko jest stracone. Ale Rozumna przyroda-Miłość przygotowała dla ciebie inne naczynie z drogocenną zawartością. Rozczarowanie przygotowuje cię do nowego podziwu, które cię oczekuje. W ten sposób zbliżasz się do nowej niespodzianki Realnego Świata.	183
Miłość	Przy wszystkich egzaminach zostań wierny Miłości! Uczeń powinien wytrwać w Miłości do końca i bez wątpliwości. Droga Miłości jest drogą wielu egzaminów, przez których uczeń przejdzie, żeby stwierdzić o ile on jest wytrwały w Miłości.	184
Wrażliwość	Uczeń nie powinien tracić swojej wrażliwości. W jego uczuciach nie powinno wystąpić przytępienie. Wzniosła myśl wysubtelnia system nerwowy i robi go bardziej wrażliwym.	185
Miłość i Mądrość	Niezwykłe jest życie ucznia. Miłość i Mądrość stale przejawiają się w każdym jego postępku. Miłość, to przejrzysta kryształowa woda, którą uczeń pije, a Mądrość to górski szczyt, na którym on wchodzi.	186
Czułość	Czułość, to nieodzowna cecha ucznia. On musi być czuły! Ona przygotowuje drogę Miłości. Czułość „trzciny nadłamanej nie dołamie, ani knota gasnącego nie dogasi” (Mat. 12:20, w/g Izajasza, 42:3). Ona wnosi blask anielskiego świata na Ziemi.	187
Świat	Uczeń będzie w świecie, ale świat nie powinien być w nim.	188
Wzniosłe	Wysoki ideał wypełnia świadomość ucznia! Jak to pięknie, gdy uczeń niesie coś wzniosłego w swojej duszy!	189
Ku Wielkiemu	Jak to pięknie gdy wiesz że idziesz ku Wielkiemu, bo tam życie w pełni nabiera sensu!	190
Czystość	Czysty diament w doskonały sposób odbija Światło. Czystość, to warunek wszelkich osiągnięć. Tylko czysty przekroczy bramy Wyższej Wiedzy! Uczeń musi być czysty. Czysty zawsze! Nie ma nic bardziej wzniosłego dla ucznia aniżeli czystość w świecie!	191
Obietnica	Uczeń zawsze powinien spełniać swoje obietnice, żeby rozwinąć podstawy swojego charakteru.	192
Bóg	- Nie bój się! Bóg jest niezmienny! On wszystkiemu daje pociechę.	193
To, co realne	Najbardziej realnym dla ucznia powinno być jego dążenie do ideału.	194
Światło	Światło powinno istnieć w twoim życiu! Światło ujawnia piękno świata. Przy nim rzeczy rosną. Światło to pokarm dla umysłu.	195
Harmonia	Pierwszym zadaniem dla ucznia jest odzyskanie harmonii w sobie. To jest harmonia brzmienia pomiędzy myślami, uczuciami i postępkami. To wewnętrzna muzykalność, która wypełnia duszę ucznia. Chociaż mogą nastąpić sprzeczne okoliczności, uczeń nie traci swojego charakteru.	196
Wpływy	Uczeń unika wpływów świata przemijających rzeczy dopóki nie umocni się.	197
Prawidłowe rozumienie	Uczeń powinien wszystko rozumieć prawidłowo. To da mu prawdziwe sposoby działania. On nie powinien sobie samemu zadawać cierpienia poprzez błędne pojmowanie rzeczy.	198
Określony czas	Gdy Mistrz uczy ucznia, ten nie powinien niczego wymagać od Mistrza, lecz tylko słuchać Go i pojmować prawidłowo. Istnieje dokładnie określony czas w którym Mistrz da coś uczniowi.	199
Odpłata	W tym jest radość źródła: Gdy rośliny, które ono nawadnia dadzą obfity owoc. Uczeń, który otrzymał wiele od Mistrza, może odpłacić się tylko swoją Miłością do Boga.	200
Post	Uczeń może zacząć swój post, gdy znajduje się we wznoszącym się stanie Ducha. Wtedy on łatwiej może wznieść się ponad materialne.	201
Wątpliwości	Uczeń musi przejść przez wątpliwości. To jest obszar, przez który on musi przejść do końca. W nim on znajdzie się w północnej, polarnej nocy – długiej nocy. On powinien rozumieć prawo: musi spędzić tę noc, żeby wyjść ponownie w jasny dzień. I trwać cały czas. Po przejściu tego okresu mroku przyjdzie objawienie - światły dzień Inicjacji!	202
Wątpliwości	Wątpliwości, to zadanie dla ucznia, które on musi rozwiązać prawidłowo.	203
Wątpliwości	Pierwszy egzamin, który uczeń sam sobie organizuje, to wątpliwości. Dlatego on musi samotnie spędzić noc wątpliwości i powinien sam przezwyciężyć ją.	204
Świat Miłości	Będąc w świecie Miłości ty wierzysz i wszystko dla ciebie jest światłe. Po tym poznasz, że jesteś w świecie Miłości. Tam nie ma wątpliwości; jeżeli wątpisz, to znaczy, że nie ma Miłości.	205
Trudności	Gdy uczeń podejmie decyzje pójścia Drogą, pojawią się wielkie trudności, które mogłyby zatrzymać go. On nie powinien przejmować się trudnościami; to są rzeczy uboczne. On musi ciągle iść do przodu!	206
Pojednanie	Pojednać się z Bogiem, oznacza przyjęcie Jego Miłości.	207
Metody Boga	Kochać Boga, oznacza zastosować wszystkie metody, które On stosuje.	208
Bóg	Pojmować Boga, oznacza używać Boskiego Światła.	209
Poznanie Boga	Możesz poznać Boga tylko, gdy kochasz Go. Możesz poznać Boga tylko, gdy poczujesz Jego Miłość.	210
Boska Sprawiedliwość	Żyć według Boga, oznacza posługiwać się Boską Sprawiedliwością. Sprawiedliwość ta odnosi się do wszystkich jednakowo.	211
Miara	Mistrz da wszystkim dokładnie tyle, ile jest wyznaczone dla nich według Boskiej Sprawiedliwości. Nikomu mniej. Ale Mistrz jest swobodny dać komuś więcej.	212
Dusza	Uczeń powinien kochać dusze ludzi z czego wynika, że on nie powinien nienawidzić nikogo. Pokrewna dusza tego, którego ty lubisz i dusza drugiego, którego ty nie lubisz, w niebiosach jednakowo lubią się. A ty z powodu ciała robisz różnicę między nimi. To grzech.	213
Usprawiedliwianie się	Uczeń nie musi usprawiedliwiać się przed ludźmi. Zanim postąpi w ten czy inny sposób, on powinien wziąć pod uwagę Boskie prawa i polecenia.	214
Moralność	Uczeń zaczyna pracę swoją od tego, jak wygląda jego praca w oczach Boga, nie w oczach ludzi i opinii społecznej. To są prawdziwe zasady moralne w życiu ucznia.	215
Moralność	Moralność - to Miłość ucznia do Boga. Nie ma innej moralności.	216
Z Miłością	Uczeń powinien wszystko robić z Miłością; wtedy on będzie robił to z łatwością. Jeżeli nie ma Miłości, on spotka wiele sprzeczności na swojej drodze – najpierw zwątpienie.	217
Świat Miłości	Świat Miłości jest światem wielkich osiągnięć. Każda praca, wykonana bez Miłości, jest niepłodna. Każda praca, wykonana bez Miłości, to przestępstwo.	218
Królestwo pokoju	Wszystkiemu, co się zdarza, znajdź miejsce oraz sens wewnętrzny. W ten sposób zachowasz równowagę w życiowych burzach. To jest konieczne, żeby wejść do Królestwa Pokoju.	219
Dobra	Gdy niektóre Boskie dobra zostają wstrzymane, przyczyną tego jest uczeń, a nie Bóg. Bóg ma dobra dla wszystkich.	220
Płacz	Uczeń powinien płakać gdy nikt go nie widzi. Wtenczas płacz jest błogosławiony. Z powodu ludzkich rzeczy uczeń może płakać przed innymi, ale gdy płacze z powodu czegoś Boskiego, on płacze w samotności.	221
Niebo	Uczeń żyje na ziemi, ale myśli o niebie. Na ziemi on chce zrealizować Boskie prawa.	222
Cierpliwość	Wytrzymaj wszystko dla Miłości, dopóki zdobędziesz ją. Gdy ona przyjdzie, zdobędziesz cierpliwość.	223
Miłość	Tylko Miłość uczy ludzi posłuszeństwa. Nowe posłuszeństwo to posłuszeństwo z Miłości! „Jeżeli ktoś Mnie miłuje, będzie strzegł Słów Moich.” (Jan 14:23) To jest możliwe tylko w Miłości. A po tym idzie dar: „A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do końca świata.” (Mat. 28:20)	224
Posłuszeństwo i nauka	Gdy uczeń przyjmuje Miłość od Mistrza, on posiada posłuszeństwo, żeby mogła być posadzona Miłość w nim. I uczy się, żeby ona w nim rosła.	225
Ręce	Ręce stworzone są do pracy! Gdy uczeń spojrzy na nie, one mówią do niego: „My jesteśmy stworzone do pracy!” Uczeń nie powinien być leniwy.	226
Paznokcie	Uczeń nie powinien mieć białych plamek na paznokciach. One są przejawem silnego zażenowania i zmartwienia. Uczeń powinien zawsze być bardzo cichy i spokojny. Dla niego nie powinny istnieć niespodzianki.	227
Dobro	Nogami swoimi uczeń pójdzie do Dobra; rękami swoimi wykona je, ustami wypowie je. Wszystkie trzy światy powinny brać udział w wykonaniu Dobra: fizyczny, anielski i Boski.	228
Głowa	Głowa ucznia powinna zawsze być wyprostowana, nie pochylona. Gdy ona jest pochylona, łatwo przyjąć negatywne myśli i nastroje. A gdy jest wyprostowana, uczeń łączy się z energiami słonecznymi i tym, co jest pozytywne w życiu.	229
Spojrzenie	Spojrzenie powinno być miękkie i czyste, nigdy rozdwojone i zawsze powinno być związane z boską myślą.	230
Spojrzenie	Spojrzenie ucznia jest takie, że nigdy nie zakłóca harmonii innych.	231
Pozdrowienie	Najlepsze pozdrowienie to pozdrowienie oczu. Ono jest najczystsze. Jego Bóg przyjmuje. Miłość jest czymś duchowym, Boskim. W świecie fizycznym ona jest wyrażana oczyma.	232
Ruchy	Wszystkie ruchy ucznia powinny być świadome i pod kontrolą woli. Uczeń nie powinien wykonywać żadnego nieświadomego ruchu, ponieważ one są pod wpływem spóźnionych w swoim rozwoju duchów.	233
Wyprostowana postawa	Uczeń powinien zawsze mieć wyprostowaną postawę. Ona utrzymuje jego świadomość czujną i usposabia jego Ducha do pracy.	234
Reguła	Po pobycie u swego Mistrza uczeń idzie prosto do domu, nie wstępując po drodze nigdzie.	235
Pożywienie	Idealnym pożywieniem są owoce. Uczeń powinien przeważnie je spożywać ich. One oczyszczają zarówno ciało, jak i jego myśli i uczucia.	236
Pożywienie	Gdy uczeń je, on powinien być wypełniony wdzięcznością i miłością.	237
Sen	Wskazane jest, żeby uczeń czuwał do godziny dziesiątej wieczorem, a potem kładł się spać.	238
Spanie	Gdy idzie spać, uczeń odkłada na odpowiednie miejsca wszystkie sprzeczności minionego dnia, odzyskuje pełną ciszę i spokój wewnętrzny i jako nowonarodzone dziecko zasypia jak najszybciej.	239
Choroby	Uczeń nie powinien chorować. On musi patrzeć na choroby jako środek wychowawczy, którym przyroda zrównoważa siły organizmu. Miłość wyklucza jakąkolwiek chorobę. Ona jest nosicielką obfitego Życia. Chory, zanurzony w Miłości Boskiej, może wyzdrowieć natychmiast!	240
Medycyna okultystyczna	Uczeń powinien znać się na przyrodolecznictwie. Czynnikami leczniczymi są: pożywienie, woda, powietrze i światło. Promienie słoneczne, przyjęte z Miłością, są najbardziej leczniczym sokiem dla ciała. One działają uspokajająco na duszę, orzeźwiająco na Ducha. Uczeń leczy się też wzniosłymi myślami i uczuciami. On leczy się również modlitwą, a w niektórych przypadkach postem i modlitwą.	241
Czysta krew	Uczeń powinien mieć czystą krew. Czyste myśli i chęci utrzymują jej czystość.	242
Ubranie	Uczeń dba o swoje ubranie, ponieważ wprowadził część swojej aury w nie. Jeżeli ono wpadnie w nieodpowiednie ręce, on będzie cierpiał, nie wiedząc skąd pochodzi jego cierpienie.	243
Ubranie	Ubranie ucznia powinno być szerokie i wygodne. Nie ubranie, ale twarz powinna wybijać się - nie twarz, a dusza.	244
Ciepło	Ręce ucznia powinny zawsze mieć umiarkowaną temperaturę-być ciepłe. Zimne ręce wskazują na to, że umysł jest skurczony. Potrzebuje więcej słońca. Ciepło da lepsze usposobienie Ducha.	245
Pieniądze	W stosunkach między sobą uczniowie powinni przestrzegać zasady: usługa za usługę, nie za pieniądze. Pieniądze mogą zdemoralizować człowieka. One mają inne oblicze; Robiąc przysługę uczeń przekaże i przyjmie obraz Miłości. W przyszłości środkiem płatniczym będzie przyjaźń! Przyszłym środkiem płatniczym będzie Miłość!	246
Pieniądze	Uczeń nie powinien robić przysługi za pieniądze; to jest sprzeczne z zasadami okultystycznej szkoły. On powinien służyć tylko z Miłości.	247
Dwie reguły	I. (dla siebie). Uczeń nie powinien nigdy prosić o pomóc pieniężną. On powinien wykonać coś i wtedy będzie mu zapłacone, jeżeli będzie tego chciał. II. (dla innych). Uczeń nigdy nie powinien udzielać pomocy pieniężnej. On powinien wymyślić jakąś pracę dla potrzebującego i wtedy, zamiast 25, zapłacić mu 100. W ten sposób drugi człowiek też będzie wolny, bo pracą sobie pomógł.	248
Ulica	Gdy uczeń idzie ulicą, powinien być skoncentrowanym i modlić się, żeby uniknąć zbytecznych nieprzyjemności.	249
Intuicja	Uczeń powinien słuchać swojej intuicji i zachować pierwszą myśl, która mu przychodzi. Ona zaprowadzi go na drogę, gdzie nie ma bandytów.	250
Intuicja	Uczeń powinien dobrze rozpoznawać ludzi. Pierwsze wrażenie, jakie doznaje jest najprawdziwsze-niech polega na nim. Drugie i trzecie, to komentarze.	251
Przyjaźń	Uczeń powinien przyjaźnić się z dobrymi ludźmi i dobrymi duchami, w ogóle, zajmować się Dobrem. Złe duchy, to istoty, które kuszą ucznia. Z nimi on nie powinien mieć nic wspólnego. Gdy uczeń ma wewnętrzne światło, złe duchy nie mogą zbliżyć się do niego. Gdy myśli o Bogu, on jest ogrodzony (pod opieką).	252
Przyjaźń	Uczeń powinien przyjaźnić się z tymi, którzy są bardziej zaawansowani od niego, żeby uczyć się od nich. Przyjaźnić się z równymi sobie, żeby miał bodźce do bardziej starannego uczenia się. I schodzić do mniej zaawansowanych, żeby im pomagać. Jeżeli on wspiera tych poniżej, ci powyżej będą jego wspierać.	253
Transformowanie	Uczeń powinien myśleć tylko o tym, co Dobre! Każda zła myśl, to cierń psychiczny. Uczeń musi znaleźć go i usunąć. W ten sposób on transformuje energię złej myśli, wykorzystując ją dla Dobra.	254
Nowa droga	Ten, który ubiera nowe ubranie, nie ma chęci wrócić do starego. Uczeń, który pójdzie Boską drogą, powinien porzucić zwyczaje świata.	255
Środowisko ucznia	Żyj i poruszaj się zawsze w Miłości!	256
Z Bogiem	Każda część ciała ma sens o ile jest związana z organizmem. Żyjesz prawidłowo, dopóki masz kontakt z Bogiem.	257
Duchowa opieka	Człowiek nie może osiągnąć sukcesu w pracy bez wsparcia świata niewidzialnego. Uczeń trudno może żyć na Ziemi bez duchowej opieki. Dlatego on musi być związany z Bogiem.	258
Cierpienia	Uczeń powinien z radością ponosić cierpienia i cieszyć się, bo dzięki nim nauczy się czegoś Dobrego. Jeżeli w ten sposób przyjmuje cierpienia, on odmładza się. Ludzkość tylko w jednej fazie swojego rozwoju przechodzi przez strefę cierpień. One hartują system nerwowy, aby mógł wytrzymać nowe Światło, które ma nadejść.	259
Niezależność	Nic materialnego nie powinno wiązać ucznia. Im trudniej uczeń oddziela się od rzeczy materialnych, tym większe cierpienia poniesie. On tylko uczy się na Ziemi, a żyje w innym miejscu.	260
Rozkosz (Stań błogi)	Człowiek, który żyje dla siebie, zawsze jest ograniczony. Z chwilą, gdy w nim zaświta idea służenia Bogu, wszelkie kajdany ograniczeń opadają i on jest wolny. Gdy uczeń wyzwoli się z ograniczeń świata. Doznaje uczucia rozkoszy.	261
Siła duszy	Dusza może przejawić swoją siłę, gdy nie jest związana z materią. Ona jest mocna, gdy przenika materię, nie wiążąc się z nią. Uczeń powinien tylko patrzeć przez materię, a nie żyć w niej.	262
Rozumne Moce	Wszystko, co dzieje się, jest dozwolone przez Niebo. Cokolwiek zdarzy się tobie będzie przekształcone w Dobro przez Rozumne Moce, które kierują rozwojem. To wypełnia radością ucznia, nawet przy największych przeciwieństwach w życiu.	263
Boski Plan	Nie zapominaj, że według Wielkiego Boskiego Planu na samym końcu wszelkie sprzeczności zostaną rozwiązane.	264
Siła	Siła ucznia przychodzi z góry. Koncentrowanie umysłu nad Boską Prawdą, to akumulowanie siły. Człowiek staje się akumulatorem. Im bardziej koncentruje się uczeń, tym mocniejszy jest duchem.	265
Prawdziwa pomoc	Uczeń powinien rozumieć sytuację każdej duszy, żeby zrozumieć ją i pomóc jej. Gdy zrozumiesz pewną duszę, ty ją pokochasz.	266
Niebieskie niebo	Niebieski kolor oddziaływuje na duszę i rodzi wzniosłe uczucia u ucznia. Gdy uczeń poczuje się zniechęcony, niech spojrzy na niebieskie niebo i uspokoi się, poczuje głęboki pokój, radość i lekkość w duszy swojej. Nastrój jego poprawi się i on znowu weźmie się do pracy.	267
Gwiaździste niebo	Gdy uczeń poczuje pustkę i bezsensowność swojego życia, niech wieczorem spojrzy na gwiaździste niebo i jego wspaniałość podniesie go na duchu.	268
Mały chrząszczyk	Gdy uczeń poczuje się bardzo osłabiony i zbędny na tej Ziemi, niech spojrzy pod swoimi nogami na te małe muszki, które zostają żywe nawet wtedy, gdy ktoś na nie nastąpił. Niech obejrzy je pod mikroskopem, jak się poruszają, jak się spieszą, podlatują i znów stają, a być może, też myślą! I wtedy uświadomi sobie, jak ich zachowanie świadczy o rozumie i konieczności ich istnienia w Stworzeniu. W obliczu tych małych muszek on zawstydzi się swoją bezwolnością i w nim powstanie mocne pragnienie nadania sensu życiu, które podarowano mu. Żeby on też ujawnił Wielkość Stworzenia!	269
Stosowanie	To, co Boskie należy zawsze przeżywać i stosować. Gdy ktoś uratuje kogoś z wody, dla obu jest to mocne przeżycie. Ale jeden odczuwa jedno, zaś drugi - coś innego. Obaj powinni dziękować Bogu!	270
Wdzięczność	Uczeń powinien dziękować od rana do wieczora za wszystko, co widzi dookoła siebie. Wtedy strumienie Miłości przepłyną przez jego duszę.	271
Modlitwa	Uczeń powinien modlić się, żeby być mocnym i nie zostać skuszonym. ”i nie wódź nas na pokuszenie.” (Mat. 6:23)	272
Komentarz	„I nie wódź nas na pokuszenie.” (Mat. 6;23) To znaczy: Dawaj nam, Panie, wiedzę i Mądrość, żeby z racji naszej ignorancji nie wpadliśmy w pokusę.	273
Światłe myśli	Gdy uczeń wyzwoli się z prymitywnych myśli życia materialnego, umysł jego wypełnia się światłymi myślami o tym, co Wielkie i Wzniosłe w życiu. Wtedy on jest w stanie pracować.	274
Tamten świat	Uczeń powinien przygotować się świadomie do opuszczenia tego świata. Tamten świat, to [również] szkoła, w której on będzie kontynuował swoje nauki. Ten świat i tamten, to jeden świat.	275
Białe światło	Gdy uczeń rozmyśla o Dobru, w jego umyśle pojawia się pewne miękkie, białe światło – żywa Istota, z którą on może rozmawiać i dowiedzieć się wiele rzeczy.	276
Mistrz	Mistrz ma dla każdego ucznia specyficzną mowę. Źródło daje wodę każdemu osobno. Więc, Mistrz jest jeden dla wszystkich, źródło, z którego wielu będzie pić, nie przeszkadzając sobie nawzajem, też jest jedno. A gdy wielu pije z jednego dzbana, zjawiają się sprzeczności, zamęt i spory.	277
Ogień Ducha	Podtrzymuj zawsze w sobie ogień Ducha. Uczeń powinien zawsze mieć odbicie Dobra na swojej twarzy.	278
Twarz	Gdy uczeń żyje zgodnie z Bogiem, twarz jego przyjmuje inny wyraz.	279
Czułość	Gdy myślisz o cechach Boga, one przelewają się w ciebie. Żeby zostać czułym i miłosiernym, myśl jak wyrozumiały i błogi jest Bóg!	280
Przebaczenie	Wybaczaj zawsze ze względu na Boga! Przebaczenie nie pochodzi od człowieka. Ono idzie od Boga! Może pojawić się w tobie rozterka czy wybaczyć, ale ty musisz zwyciężyć w tej walce. Pierwszy krok, który uczeń robi, wchodząc w życie duchowe, to przebaczenie. Wybaczaj w imię Boga.	281
To, co istotne w życiu.	Służenie i nauka! Uczeń powinien wyzwolić się z rzeczy ubocznych, które tylko zaprzątają bez pożytku jego umysł. On zajmuje się tylko tym, co istotne w życiu. Dlatego że oczekuje go długa droga nauki i pracy.	282
Stosowanie	Swoją wiedzę uczeń powinien stosować w życiu! Umiesz tylko to, co zastosowałeś i wypróbowałeś. I tylko ta wiedza będzie zawsze szła z tobą.	283
Wewnętrzny impuls	Uczeń powinien mieć wewnętrzny impuls, żeby pracował w sposób Boski. On żyje bardziej wewnętrznie. On bierze udział w zewnętrznej budowie, ale jego impuls idzie od wewnątrz.	284
Odpowiedzialność	Uczeń nie może niczym usprawiedliwić się, jeżeli nie zrobi tego, co umie. Prawo głosi: Bez Miłości popełnisz błąd. Z Miłością poprawisz swój błąd.	285
Prawa pisane	Prawa i reguły ucznia są zapisane w nim. Na zewnątrz on nie ma żadnych pisanych praw.	286
Cierpienia	Uczeń powinien zahartować się w cierpieniach, żeby mieć charakter, który będzie ostoją w obliczu śmierci. W myślach przeżyj cierpienia Chrystusa; wtedy zahartujesz się nimi. W cierpieniach uczeń głęboko w sobie żyje w radości. Dlatego że kocha i wie, że istnieje Jeden, Kto go kocha. Nikt nie potrafi znieść cierpień bez Miłości!	287
Charakter	Być niewinnym i zakończyć życie jako winny przed innymi, to jest charakter. Uczeń nie powinien usprawiedliwiać się, lecz pozostawić Mistrzowi, aby Go usprawiedliwił, jeżeli uważa że jest to konieczne.	288
Cierpienie ucznia	Najsurowszy sędzia znajduje się wewnątrz człowieka. Największym cierpieniem ucznia jest świadomość, że nie zrobił tego, co Bóg kazał mu.	289
Cierpienia	Tylko wtedy, gdy wytrzymasz cierpienia w sposób prawidłowy, one wzniosą cię wysoko, żebyś mógł iść dalej Wieczną Drogą.	290
Boski Ogień	Uczeń nie może zrobić ani kroku w Szkole Boskiej, póki w nim istnieje chciwość. Wszystkie dusze przejdą przez Boski ogień, żeby całkowicie oczyścić się całkowicie z chciwości.	291
Bogu	Modlitwą i wiarą uczeń powinien przekazać całe swoje życie Bogu. Ale to nie wyklucza inicjatywy i aktywności ucznia w życiu.	292
Miłość Boga	Wszystko istnieje przez Miłość Boga!	293
Milczenie i mówienie	Istnieją trzy rodzaje milczenia oraz trzy rodzaje mówienia: Głodny, jak się naje – milczy. Uczeń, gdy nie odrobił lekcji – milczy. Mistrz, który wiele wie – milczy. Gdy człowiek jest bardzo głodny – dużo mówi. Uczeń, który dużo wie - dużo mówi. Mistrz, który mało wie – dużo mówi. Uczeń powinien wiedzieć kiedy należy mówić a kiedy – milczeć.	294
Gotowość	Uczeń powinien umysłem swoim przejść przez najgorsze sytuacje, żeby stwierdzić czy potrafi je wytrzymać. One mogą nie zdarzyć się, ale on ma być przygotowany na wszystko. Dla niego nie powinny istnieć niespodzianki.	295
Miłość	Miłość twoja będzie poddana wielu egzaminom, żeby ją wypróbować. Miłość ucznia powinna być tak wielka, żeby on mógł wytrzymać wszystkie sytuacje, w których się znajdzie. Tylko Miłość może wytrzymać najbardziej sprzeczne sytuacje w życiu.	296
Pokój	Pokój idzie od Boga! Najbardziej wzniosła rzecz w duszy ucznia, to jego pokój. Pokój jest błogosławiony od Boga! „Pokój zostawiam wam.” (Jan, 14:27)	297
Czystość i Światło	Czystość powinna wychodzić z ucznia jako Światło.	298
Inicjacja (wtajemniczenie)	Inicjacja rozpoczyna się od cierpień. Uczeń nie powinien ich unikać, a znosić je.	299
Woda i ogień	Uczeń musi przejść przez ogień i wodę! Przez wodę, żeby oczyścić się, a przez ogień żeby zaświecić!	300
Umysł	Bądź mądry! Przy każdym swoim postępowaniu oceniaj sytuację i następstwa.	301
Przed egzaminem.	Bądź spokojny i cichy. Wszystko pójdzie dobrze!	302
Trzy stany	Istnieją trzy stany w życiu człowieka: Jeden fizyczny – tam wszystko niepokoi się. Drugi, duchowy – tam jest dążenie ku ideałowi. I trzeci, Boski – tam jest absolutny Pokój! Uczeń powinien mieć pierwszy stan za sobą.	303
Uczeń	Najlepszą rzeczą jest być uczniem!	304
Pomoc	Mistrz może pomóc uczniowi tylko gdy zobaczy u niego nieprzezwyciężone Dążenie ku Duchowemu.	305
Wiara	Będziesz ćwiczył wiarę. Bez wiary umysł wacha się. Włóż w siebie mocną wiarę! Korzenie wiary znajdują się w minionym wiekowym doświadczeniu człowieka.	306
Motto	„Z Panem, Który żyje we mnie, wszystko mogę!” Pomoc nie przychodzi z zewnątrz; ona przychodzi z wewnątrz.	307
Burza	Gdy niebo zachmurzy się i zagrzmi, małe kwiatki cieszą się- potrzebują wilgoci. A ludzie boją się, bo nie mają wiary kwiatów. Uczeń nie powinien bać się burzy, ponieważ ona również jest potrzebna, a postarać się dobrze ją spożytkować.	308
Światło	Smutek przychodzi wieczorem, a radość – rano. Gdy uczeń smuci się, w nim jest wieczór; gdy cieszy się – ranek. Wpływy ciemności noszą smutek, wpływy Światła – radość. Gdy w nim jest wieczór, niech rozmyśla o Bogu, dlatego że u Boga zawsze jest dzień.	309
To, co Boskie	Najpierw uczeń powinien szukać i znaleźć to, co Boskie w sobie. Wtedy on potrafi zrozumieć i poznać to, co Boskie u wszystkich.	310
W sobie	Życie społeczne uczeń może badać w samym sobie. Jeżeli znasz siebie samego, znasz również społeczeństwo.	311
Chrzest	Chrzest jest aktem Ducha. On jest czymś wewnętrznym.	312
Z Bogiem	W Miłości nie ma strachu. Uczeń nie powinien bać się ludzi, bo on żyje z Bogiem.	313
Kościół	Kościół ucznia powinien być wewnątrz. „Czy nie wiecie, że Świątynią Boga jesteście i że Duch Boży w was mieszka.” (I Kor. 3:16)	314
Siła i światło	Gdy uczeń przejdzie przez alchemiczne laboratorium przyrody stanie się silnym, a gdy przejdzie przez jej piec – zaświeci, zostanie Światłem.	315
Dusza	Uczeń pojmuje siebie jako coś oddzielnego od ciała, żeby nie kusić się kształtami.	316
Nauka	Uczeń uczy się dwoma sposobami: albo uczą go, albo on sam uczy się. Albo on stwarza warunki, żeby go uczono, albo inni stwarzają warunki, żeby on sam uczył się. Proces nauki jest trudny, ale przyjemny.	317
Początek	Lepiej jest żeby uczeń zaczął od trudności, aniżeli od dóbr doczesnych. W ten sposób on wzmocni się jeszcze na samym początku.	318
Dorobek	W każdym życiu uczeń powinien mieć jakieś osiągnięcia. On powinien słuchać swojego Ducha. Nie ma niczego lepszego aniżeli doświadczenie, które rozumny Duch może dać człowiekowi.	319
Podstawa	Uczeń powinien stworzyć mocną podstawę w duszy swojej, żeby prawidłowo rozumieć życie. Uczeń powinien w życiu mieć pewność siebie, żeby mieć podstawę, na której będzie mógł budować. Pewność siebie ma tylko ten, którego fala Miłości dotknęła.	320
Dla Boga	Pierwszą i Wielką rzeczą ucznia jest wiedzieć, że Bóg jest wieczną harmonią. Gdy poczujesz ją w sobie, to oznacza, że Bóg cię odwiedził. Chwile te są epokami w twoim życiu!	321
Dążenie	Dążyć do Boga i do Prawdy, to jest Wielkie zadanie ucznia.	322
Dusza i umysł	Dusza twoja ma być lazurowa, a umysł – światłym.	323
Korekcja	Gdy uczeń chce komuś coś zrobić, powinien postawić się w tej samej sytuacji. Jeżeli uważa, że to dobre, niech to zrobi. W ten sposób on się koryguje.	324
Całe Niebo	Jeżeli uczeń w pełni stosuje Boskie zasady w swoim życiu, całe Niebo będzie współdziałać z nim. Gdy człowiek pracuje dla Boga, dla innych – Niebo jest z nim!	325
Motto	Temu, który spełnia Prawo Boskie, wszystko pomaga, aby uczynki były dobre.	326
Modlitwa	Tylko modlitwa wskaże ci rozumny sposób abyś łatwiej spłacił swoją karmę. W czasie modlitwy powinieneś przeżyć stan Boski. Modlitwa jest sposobem, za pomocą którego uczeń dowiaduje się jaka jest Wola Boska.	327
Przyroda	Uczeń powinien świadomie nie naruszać praw, działających w przyrodzie. One są wyrazem Wyższego Rozumu!	328
Świadomość	Uczeń powinien świadomie spełniać zawsze to, co Boskie! On zawsze powinien otwierać drogę temu, co Boskie w nim.	329
Energie	Uczeń powinien zawsze kierować swoje energie wzwyż, dla wzniosłej myśli i pracy. Wtedy one rozwijają jego wyższe centra. Gdy energie pozostają na dole, powstaje zastój, energie stają się niszczące i powodują wybuch.	330
Myśli	Wznoś swoje myśli zawsze wzwyż, ku Boskiemu. W ten sposób kształtuje się duchowe ciało.	331
To, co Boskie	W życiu ucznia powinno przejawiać się to, co Boskie. W tym tkwi sens życia.	332
Prawdy dotyczące pracy	Największe dobro, dane człowiekowi przez Boga, to Życie. A najwyższa wdzięczność człowieka za życie, to praca. Delikatność jest owocem szanowania pracy innych. Ten, kto ma szacunek, myśli. Im bardziej ktoś ma szacunek dla pracy drugiego, tym bardziej niewidzialny świat ma szacunek dla jego pracy. Pracuje tylko ten, który pracuje z Miłości.