Duch

 

Bóg w swoim bycie jest Duchem.

Duch jest objawieniem Boga.

On istniał wiecznie i wiecznie będzie istnieć.

Duch jest początkiem wszystkich rzeczy.

Powiedziane jest: „Na początku było Słowo”. Słowo - to pierwszy przejaw Miłości w świecie materialnym.

A Miłość - to pierwszy owoc Ducha.

Głową Twego Słowa jest Prawda.

A głową Prawdy jest Boski Duch.

Jest on Początkiem początku wszystkich rzeczy.

Zatem, pierwszą rzeczą, od której człowiek musi rozpocząć, jest Słowo. I to, co czasami przemawia do człowieka, nie jest jeszcze Duchem Boskim, lecz Słowem.

Potem człowiek dojdzie do Prawdy. I na końcu - do Boskiego Ducha.

Kto nie rozumie Słowa, nie może zrozumieć Prawdy, a kto nie zrozumie Prawdy, nie może też zrozumieć Ducha.

Ponieważ Duch zstępuje poprzez Prawdę, Prawda zaś poprzez Słowo.

I to Słowo mówi:

„Duch jest tym, który ożywia”.

Życie istnieje, ponieważ istnieje Duch. Duch wniósł Życie.

Prawdziwym życiem jest tylko to, które pochodzi od Ducha. Jest również życie, które nie pochodzi od Ducha. Życie, które pochodzi od Ducha, jest absolutnie rozumne. W nim nic nie umiera. Z niego wyłączone są wszystkie cierpienia, wszystkie choroby, wszystkie sprzeczności, wszelki niedostatek.

Duch jest wieczną, nieśmiertelną podstawą tego właśnie życia.

On kryje w sobie wszystkie pierwotne formy, poprzez które życie się przejawia.

Zaś pierwotne formy to te, które pochodzą prosto od Ducha.

Każda forma Ducha (w której on się przejawia) jest zapisaną kartą w wielkiej księdze życia.

Duch w swojej istocie jest jeden, ale w swoich przejawach jest mnogością. Bycie pojedynczym lub mnogością - to własności Ducha.

W swych przejawach Duch jest mnogością od jednego swojego bieguna do drugiego.

Dlatego mówię:

Jeden jest Duch, wiele jest duchów.

Duchy - to tchnienia zrodzone z jedynego Tchnienia.

W mnogości Ducha przejawia się jego niewyczerpalna różnorodność.

Wielkość Boskiego Ducha wyraża się w tej różnorodności. Duch odkrywa przed nami wszystkie niezliczone bogactwa widzialnych światów, jak i to, czym jest Bóg.

Bóg schodzi do nas, posyłając Ducha swego, tak jak Słońce wysyła swoje światło.

Boski Duch każdego dnia wschodzi; każdego dnia, choć tego od niego nie wymagamy, niesie on nam swe dary dobrowolnie, nie oczekując niczego w zamian.

Wszystko, co posiadamy, jemu zawdzięczamy.

Ludzie, w mniejszym lub większym stopniu, zawsze to sobie uświadamiali. Określali tę rozumną siłę, która pochodzi od Boga i przejawia się w świecie na różne sposoby; nazywali ją najrozmaitszymi imionami: pierwotna substancja, pierwotna energia, prawa Przyrody itd., itd.

Prawa jednak tworzy Duch. Związane są one z ową wielką energię w świecie. Wyszła ona ze swego pierwotnego stanu i weszła na drogę ewolucji, mnożąc się, aby przejawić się w swojej nieskończonej różnorodności.

I właśnie ta droga rozwoju to krążenie Ducha we wszechświecie, będącym realizacją pewnego ogólnego, kosmicznego planu.

Duch jest największą rzeczywistością. Z punktu widzenia świata fizycznego jest on niewidoczny, ale z punktu widzenia świata boskiego jest tak obiektywny jak ciało w świecie fizycznym i jak dusza w świecie duchowym.

Wszystko, co wielkie, wywyższone, mocne w świecie, z Ducha pochodzi.

Duch wydał w życiu największe owoce.

Tymi owocami są:

Miłość, Radość, Pokój.

Wytrwałość, Błogość, Miłosierdzie.

Wiara, Łagodność, Wstrzemięźliwość.

To są trzy wielkie trójkąty, które funkcjonują w trzech światach: boskim, anielskim i ludzkim. Miłość, Radość, Pokój - to boski trójkąt. Miłość jest ojcem, radość - matką, pokój - ich dzieckiem.

W trójkącie świata anielskiego wytrwałość jest ojcem, błogość - matką, a miłosierdzie - dzieckiem.

Osiągnijcie te cechy, a będziecie pośród aniołów.

W trzecim trójkącie, wiara - to ojciec, łagodność - matka, wstrzemięźliwość - dziecko.

Osiągnijcie te cechy w ich głębokim, mistycznym wymiarze, a wejdziecie do kręgu świętych.

Aby człowiek zrozumiał, czym jest Duch, jego dusza musi się przebudzić.

Ponieważ tylko dusza bezpośrednie obcuje z Duchem.

Gdyby nie dusza, nie mielibyśmy żadnego pojęcia o Duchu.

I można powiedzieć, że kiełkujące ziarenko ma się do słońca, jak ludzka dusza do Boskiego Ducha.

Ludzka dusza odczuwa święte drżenie przed Boskim Duchem, ponieważ jej życie i rozwój zależą od niego.

Dusza nie zakończyła swego rozwoju, dlatego przybierze ona jeszcze miliony form. Kiedy zakończy swój rozwój, zleje się z Duchem i wtedy nie będą istnieć oddzielnie dusza i duch.

Wtedy wieczne życie przejawi się.

Duch może żyć tylko z duszą. Z naszym umysłem nie może żyć, ponieważ nasze myśli stale się zmieniają.

Jedno pamiętajcie: to, co pierwotne w człowieku - to jego duch.

Pierwszym przejawem człowieka jest jego duch. Duch jest tym absolutnym punktem, w którym człowiek przejawia się w bycie. Dusza - to możliwości ducha.

Duch człowieka jest wieczny. On nieustannie zstępuje, objawia się i znów wstępuje. Gdy Boski Duch zstąpi w ducha człowieka, ten budzi się i przejawia się. Duch zstępuje i potem znów wznosi się ku Bogu.

W tym zstępowaniu i wznoszeniu się duch człowieka porusza się jednocześnie w trzech kierunkach, z których rodzą się trzy dążenia:

Pierwszym dążeniem ducha jest dążenie do życia.

Drugim dążeniem ducha jest dążenie do wiedzy.

Trzecim dążeniem ducha jest dążenie do wolności.

Duch człowieka uczy człowieka wszystkiego. On pobudza duszę człowieka, by wzrastała i rozwijała się. Dusza jest skarbcem ludzkiego ducha. Przechowuje ona wszystko to, co on zdobył od niepamiętnych czasów do dziś.

Duch człowieka jest autorem wszystkich rzeczy na Ziemi. Wszystkie nauki, wszystkie sztuki, wszystkie religie, wszystkie epoki i kultury, które przeszła Ziemia, zostały stworzone właśnie przez ducha człowieka, który wciąż nie przejawił się w całości. Samo ciało fizyczne człowieka, wraz ze wszystkimi organami, z całym jego ustrojem, zostało stworzone przez jego ducha.

I kiedy ciało jakiegoś człowieka kształtuje się w łonie matki, duch człowieka razem z duchem matki bierze udział w jego kształtowaniu. Ponieważ wszystkie energie, wszystkie siły, które działają w kosmosie, są we władaniu ducha człowieka. Operuje on swobodnie materią - może ją zagęszczać, rozrzedzać, modelować. Na przykład, gdy duch chce zmniejszyć drgania światła, zagęszcza materię wokół siebie.

Materia stale zmusza ducha do tworzenia nowych, coraz doskonalszych form. Duch stwarza formy, a materia indywidualizuje ducha. I to, co nazywamy walką pomiędzy materią, która sama w sobie jest martwa i bezwładna, a Duchem, który jest pełen życia, stanowi dążenie tego ostatniego, by uczynić materię bardziej plastyczną i bardziej podatną na jego twórczą pracę.

Człowiek szuka w życiu szczęścia, wiedzy, bogactwa.

Te rzeczy jednak mogą być zdobyte tylko przez Ducha.

Tylko Duch jest nosicielem tych wszystkich darów. Jest nosicielem wszystkich uzdolnień, wszystkich talentów; jest nosicielem inteligencji, genialności.

Gdy Duch przyjdzie, rodzi się wszystko, co wielkie.

Gdy Duch przyjdzie, uaktywnia wszystko to, co zgromadziło się w człowieku przez miliardy lat. Ono budzi się i człowiek zaczyna się rozwijać.

Jak Duch przyjdzie, poszerza się i rozjaśnia horyzont człowieka, znikają sprzeczności i zaczyna on widzieć jaśniej.

Jeśli człowiek chce, by przejawiła się w nim boska Miłość, z pewnością musi być w nim Duch.

Ale Duch jest bardzo delikatną istotą. Jest bardzo czuły dla słabości ludzkich i przychodzi do tych, którzy są w drodze. Nie puka głośno. Zastuka bardzo cichutko do waszego serca i jeśli mu otworzycie, od razu zmieni całkowicie wasze życie. Pokaże wam, jak należy żyć, co czynić i jak czynić to świadomie.

Boski Duch zstępuje, by pracować w nas tylko wtedy, gdy nasze serce i umysł pracują prawidłowo.

Działa najpierw jako intuicja, lecz gdy człowiek zrobi postępy, przemawia do niego jasno i wyraźnie. Przejawy jego stają się coraz bardziej jasne i konkretne.

Gdy Duch wstąpi do człowieka, jego obecność przejawi się na pewno. Nie ma siły na świecie, która mogłaby mu przeszkodzić.

Ale bez czystości duch człowieka nie może się przejawić w całej swej mocy.

 

Słuchaj swego Ducha! I pamiętaj, że jest on wielkim autorem wszystkiego, co istnieje na Ziemi. Nauka, którą czasami ludzie ubóstwiają, to twór ludzkiego ducha. Duch człowieka zaś stoi ponad każdą nauką.

Oto dlaczego nie kłaniaj się temu, co duch człowieka stworzył, co ty stworzyłeś!

Czcijcie ducha swego jak wielkiego twórcę, jak wielkiego interpretatora i wykonawcę Boskiej woli.

Ponieważ duch człowieka zawsze wypełnia Boską wolę. Czyni to, czego nauczył się od Boga.

Jeśli chcesz iść drogą Prawdy, daj wolność Duchowi swemu. Pozwól, by tobą kierował i wskazywał ci drogę. Na zewnątrz lub wewnątrz ciebie Duch śledzi i obserwuje wszystko, co czynisz.

Teraz Duch prowadzi ludzkość na nowe drogi. Cały Układ Słoneczny wszedł w nowe obszary. Po pewnym czasie uczeni udowodnią, że Ziemia również weszła w nowe połączenie ze słońcem. My wchodzimy w kontakt z dziewiczą materią i ci, którzy są gotowi, przyjmą nowe życie, które się w niej ukrywa, i zmartwychwstaną. Ci, którzy nie są przygotowani, będą czekać na chwilę, gdy zostaną ogarnięci w przyszłości przez nową falę.

Przygotuj się na przyjście Ducha!

I nie zapominaj, że gdy Duch przychodzi, drzwi twojego serca muszą się otworzyć.

Kiedy duch wejdzie, drzwi twojego serca muszą się zamknąć.

Nie otwieraj drzwi przed przyjściem Ducha.

Nie zamykaj drzwi przed wejściem Ducha.

Pracuj tam, gdzie Duch pracuje.